In deze aflevering.
Deze keer een hele speciale Iets Met Tech Special. De droom van Isa Heesbeen was om met een eigen bedrijf, en een eigen product de wereld te veroveren Waar dromen vaak wat tijd nodig hebben, heeft Isa die tijd niet, want ze is ongeneeslijk ziek. Op 19 jarige leeftijd brengt haar Embrace-Studio het eerste product op de
Ga naar Embrace Studio om dit prachtige product te bekijken en te kopen,
Ga naar Embrace Studio om dit prachtige product te bekijken en te kopen,
Hoofdstukken.
Klik op een hoofdstuk om daar te beginnen.
Transcript.
Automatisch gegenereerd, niet nagelopen · 36 fragmentenJa, wat doet hij eigenlijk? Ja. Ja, iets met tech. Ja, iets met tech. Deze keer een hele speciale Iets met Tech special. De droom van Isa Heesbeen was om met een eigen bedrijf en een eigen product de wereld te veroveren. Waar dromen vaak wat tijd nodig hebben, heeft Isa die tijd niet, want ze is ongeneeslijk ziek. Op negentienjarige leeftijd brengt haar Embrace Studio het eerste product op de markt. We praten met haar over de aanleiding hiervoor, maar vooral over de uitdagingen in het proces van idee naar productieklaar product.
Isa, welkom in de Klets.media studio in Rotterdam. Is dat de eerste keer dat je in Rotterdam bent? Nee. Nee, hè? Nee. Vind je dat Rotterdam mooi? Ja. Jij bent hier. We gaan praten over jouw bedrijf en jouw bedrijf heet... Embrace Studios. En Embrace is omhelzen. Ja. Dat gaan we straks nog terug horen. Je hebt met Embrace heb jij een heel mooi product gemaakt. Daar komen we straks op en we gaan in deze podcast praten over waarom Embrace Studio er is, hoe je het bedacht hebt, wat je, hoe dat gemaakt is en straks waar de mensen kunnen krijgen. Wat misschien wel het belangrijkste is. Jij bent Isa. Je bent, ik hoor net van je vader bijna negentien jaar, dus volwassen. Dus je mag alles zeggen wat je wil. Je zit op een school. Hoe heet die school? Sint Lucas.
En wat, wat, wat is dat voor school? Wat doe je daar? Wat leer je daar? Ik doe de opleiding ruimtelijk vormgeven en dan richting event. En wij leren eigenlijk hoe je in een ruimtelijke omgeving iets verzint of producten maakt met die ruimtelijke vormen hebben. Ja, dus je hebt een ruimte en dan ga jij nadenken: hoe kunnen we hier dingen mee doen? Ja. Isa, je zit op die school. Je, je, daar, daar ga je dingen bedenken, maar ook maken. En jij kreeg een opdracht van school. Ja, de opdracht was om een uniek krukje te ontwerpen en dat heb ik gedaan. Ik heb heel veel onderzoek gedaan op school en toen, twee jaar later, ben ik ziek geworden en toen had ik, kwam, was tegen mij verteld dat ik niet lang meer te leven heb.
En toen wou ik toch nog graag één droom waarmaken en dat is mijn eigen bedrijf opstarten. En dat heb ik gedaan in mijn stageperiode in mijn derde leerjaar. Oké, dus je, je kreeg een opdracht van school. Je moest een kruk ontwerpen, wat eigenlijk een, eigenlijk een heel dagelijks product is. Dat moest je opnieuw uitvinden of, of herdenken. Of hoe, hoe heet zo'n opdracht dan? Of wat, wat? Het is eigenlijk het wiel opnieuw uitvinden. Dus je maakt een voorwerp. Het is een kruk. En die, die ga je eigenlijk je eigen smaak maken. Ja. Ja. Of iets speciaals ervan maken. Ja. In ieder geval dat het niet op een doodnormale kruk lijkt. Ja. Dus je, je kreeg van school de opdracht een kruk ontwerpen, maar in die tussentijd dat je die kruk moest bedenken, kwam je in het ziekenhuis terecht.
En hoe, hoe, hoe had dat ziekenhuisbezoek voor jou, zeg maar, effect op wat voor product het is geworden? Kun je dat vertellen? Nou, in het ziekenhuis werd bekendgemaakt dat ik niet lang te leven meer had en dat er geen medicatie is voor mij of iets wat mij kan helpen. En toen ben ik er eigenlijk achter gekomen dat ik in het ziekenhuis wel heel goed ben geholpen om weer tot leven te komen. Ja, helemaal goed. Ja. Want eigenlijk was in het ziekenhuis het moment dat ik misschien niet meer tot leven kwam. Oké. Want ik had een, een longembolie had ik. En als ik niet die dag in het ziekenhuis was geweest en ik stond bijvoorbeeld op het perron op de trein te wachten, dan had ik op het perron een longembolie gehad en dan had niemand mij kunnen redden.
Nee, hadden we ook geen krukje gehad. Nee, maar we hebben wel een krukje. Ja [lacht]. Dus in het ziekenhuis hebben ze jou fantastisch geholpen. Ja, echte zorg. Ze hebben extra bedjes bij gezet zodat ze mij konden helpen. Omdat ik eigenlijk een moeilijke situatie ben. Ja. Gezien mijn leeftijd. Maar ook, ik was net een maand achttien, dus ik moest al gelijk naar de volwassen afdeling in plaats van de kinderafdeling. En, ze hebben ook opgelet voor, dat er mensen die mij verzorgen mijn leeftijd zijn. Ja, oké. Zodat ik niet word behandeld door mensen waar ik misschien me niet prettig bij ga voelen. Ja. Oude mensen zoals mij. [lacht] Nee, dat wil ik niet zeggen.
Oké, dank je wel. En, doordat, ik zie dan de kruk eigenlijk meer als de drie handen die, die waar je eigenlijk op zou gaan zitten. Ja. Is een soort van troon wat je vasthoudt. En zo voelde ik me op dat moment in het ziekenhuis, dat alle verpleegkundigen mij met hun handen optilden om mij zo goed mogelijk te kunnen helpen. Oké, ik las ergens op handen gedragen. Op handen gedragen. Jij voelde echt dat de mensen jou uit dat bed haalden eigenlijk. En weer- Ja. Weer energie gaven om...Nou te zijn waar je nu zijn zeg maar. Want het had net zo goed anders af kunnen lopen En ze hebben mij ook echt op handen gedragen, want ik kon niet bewegen. Nee Ik heb vijf dagen op de IC gelegen Ja En ik kon niet bewegen. Ik kon niet praten,
ik kon niet eens mijn eigen hoofd omhoog houden. Oké, dat is niet veel. Nee, dat is echt niks. Nee. Maar toch zit je hier. Ja Ja. Hey, ehm, wanneer? Wanneer ging het? Het het idee van het gevoel van oké, ze ze, Ze helpen me hier zo goed op handen gedragen. En op een gegeven moment heb je dat geprojecteerd op de opdracht van school. Het krukje. Gebeurde dat al in het ziekenhuis? Dat je denkt van: hey, hier ga ik iets mee doen. Het is eigenlijk een beetje een, een plan geworden wat mijn vader en ik samen hadden. Ja Dat is. We wouden gewoon zo graag iets terugdoen naar het ziekenhuis en naar iedereen die heeft geholpen en die er voor mij was in die tijd. Ja En mijn vader en ik komen altijd samen met de gekste ideeën. Oké En toen dachten we van. Mag ik schallen?
Ja, jazeker. [lacht] Toen dachten we eigenlijk van: ja, fuck it, we gaan gewoon. We gaan gewoon. En mijn droom nog waarmaken van een eigen bedrijf. Ja En dat gaan we doen met de kruk die ik al had ontworpen en die heel mooi aansluit op dit onderwerp. Oké, top! Je vader die zit hier ook en ik, ik. Als ik zo naar hem kijk denk ik inderdaad dat hij een beetje gek is, dus dat is hartstikke mooi. Oké, dus toen had het ziekenhuis juist zo goed verzorgd dat je eruit kon. Ja Je had met je vader afgesproken. Fuck it, we gaan het gewoon doen. We gaan. Embrace Studio gaan we oprichten. Dus ik, Ik. Ik zag ook dat jullie. Hoe heet dat? KVK KVK hadden ondertekend. Nou, dat had ik. Weet dat zelf ook nog wel dat ik dat gedaan heb.
Dus dat is altijd een soort begin. Maar ja, toen begon het echte werk. Ja Dus toen begon zeg maar de ontwerpfase. Nou ja, zeg het maar, want ik, ik heb hier wat. Ik heb hier wat foto's. Ik zal die later ook online zetten. Van de fases waar je doorheen bent gegaan. En ik zie hier. Misschien kan je er wat over vertellen. Een een, een handschoen die zeg maar aan een bak hangt. Wat gebeurt hier? Dit was eigenlijk in mijn eerste jaar van Sint Lucas toen ik de opdracht net kreeg en twee jaar later werd ik ziek. Pas dus de kruk bestond al een tijdje. Ja En op het Sint Lucas maken we alles met de hand zelf. Oké
En op dat moment was ik. Ik had een deadline, dus ik moest nog. Ik had een week nog de tijd om die hele kruk in elkaar te maken. Oké En papa en ik houden allebei van knutselen en schuren en schilderen. En toen hebben we eigenlijk bedacht hoe gaan we deze kruk maken? Dus we hebben eigenlijk met cement. Ja Hebben we aangemaakt en dat hebben we in doktershandschoentjes of schilders handschoentjes gegoten en dat hebben we zo gelegd over een emmer ondersteboven. Ja Dat die de vorm krijgt alsof die een negentig graden hoek heeft. Om om dat vasthouden, dat dat beeld van vasthouden te krijgen. Ja. Ja, precies Ja.
En die hebben we zo laten drogen en uiteindelijk hebben we dan de handschoentjes weer eraf gehaald en ze hebben ze geverfd. Ja. Ehm, oké. Ehm, ik zie hier de hand. De handen zie ik hier liggen van cement. Ehm. Ehm. Ik zie op de volgende foto zie ik. Is dit hout of, of? Ja, dat is hout. En, en dat is dat. Waar is het? Is dit de zitting? Ja, dat is de zitting. Het is een ronde zitting en die heb ik eigenlijk gemaakt op school. En de werkplaats met de lintzaag. En daar heb ik eigenlijk van heel erg dik hout. Ja Heb ik allemaal ringen gezaagd en die heb ik op elkaar geplakt.
Of meer eigenlijk gekit. Ja En die vastgezet met tangen zodat hij goed dicht blijft zitten. Die lijm toch? Die is het. Ja. En dat is eigenlijk de dat. Dat moest een bak worden. Ja Een opbergruimte. Ja En die heb ik later helemaal geschuurd zodat hij mooi glad is en de overige lijmresten weggehaald. Ja En dat heb ik eigenlijk allemaal met de hand gedaan. En in de garage. [lacht] Hebben we de troep ook opgeruimd, of. Ja. Oké dan. Die foto daarnaast. Nogmaals, ik zal ze allemaal online zetten. Dat dat is het eerste. Wanneer is dit deze foto? Want ik zie hier inderdaad het krukje met de drie handen.
Is dit het eerste prototype wat je gemaakt hebt? Het is het allereerste prototype. Ja. En wanneer is dat gemaakt? 2021. Oké, 2021. Dus dit was eigenlijk, zeg maar op school de eerste opdracht. Deze foto is ook op school gemaakt. Ja Toen heb ik zelf een fotostudio proberen te creëren. Ja Bij een witte muur. Ja, dat is moeilijk. Heel amateuristisch. Dat maakt het juist prachtig. Ehm. Kon je hier al op zitten? Ja, zeker. Heb jij. Heb jij erop gezeten? Ik heb erop gezeten. Je vader op gezeten? Eh, ja. Volgens mij wel. Dan kan hij hem houden. Oké, hartstikke mooi. Oké, dus je hebt een prototype.
Dan bedenk je je bedrijf en je zegt van ik wil het echt. Mijn droom is om echt een product te maken. Ja Dit. Dit, dit krukje. M-hm. Het is natuurlijk niet doenlijk om dat allemaal zelf te gaan maken. Dat is ook niet de bedoeling denk ik. Dus jij bent gaan zoeken denk ik naar een manier om van je concept.Je prototype een productie te maken. Ja. Daar heb je hulp bij gekregen van onder andere Michel de Bok en, en zijn zus. Die ken ik ook heel goed. Hele slimme en creatieve mensen. Maar kun jij mij eens een beetje meenemen door dat proces? Dus je had het ontwerp, dus het het. Het leuke, moeilijke ook was al gedaan, maar daarna moest het. En ja, moet het iets worden wat, wat in geproduceerd kan worden. Hoe heb je dat aangepakt?
Ik heb eerst eigenlijk gekeken van wat zijn belangrijke eisen die de kruk moet hebben om te dienen als een volwaardig object? Ja. En dat was eigenlijk waar ik uitkwam bij mijn eerste prototype. Wat waar we het nu over hebben. Ja. Die is eigenlijk lood en loodzwaar, dus hij is niet makkelijk te verplaatsen. Nee. En hij zag er ook nog niet helemaal naar mijn smaak uit. Hij is heel erg blokkerig en ik wou eigenlijk dat hij meer organisch werd. Ja. En toen heb ik, euh, gekeken van uit welk materiaal kan ik het maken anders dan cement en hout.
En eigenlijk kom je dan al vaak op kunststof uit plastic. En om plastic organisch te maken moet je het warm maken zodat het gaat. Kan buigen. Ja. Ja. Ja. Ja. Vormen naar de vorm die jij wilt hebben. Ja. En toen kwam ik bij mijn stage aan Michel bij Michel de Bok en hij kende iemand die met 3D-printers werkt. Ja. En dat is eigenlijk de perfecte tool om nu mee te werken. Ja. Want het is euh, het kan vrij goedkoop, het kan heel snel en je kunt het gewoon maken naar wat jij wilt, want het is allemaal digitaal. Ja,
maar hoe? Hoe heb je dat? Want dit het eerste design is, is door je handen gemaakt. Dus wat je hoofd bedacht hebben je handen gemaakt. Maar nou moet je wat je hoofd bedacht moest in de computer komen. Hoe heb je dat gedaan? Ik heb via Blender. Ja. Blender is een online software. Ja. En daar kun je eigenlijk 3D-animatie mee maken voor kid programma's. Maar je kunt er ook, ehm, objecten mee maken. Meubels, van alles. Ja. Sieraden. Ja. Alles wat je 3D wil geprint hebben of 3D fysiek wil hebben. Ja. Moet je eigenlijk eerst in Blender hebben. Ja. En een goede vriend van mij die werkt heel veel met Blender. Ja. En ik heb hem gevraagd om mij te helpen. Dus hij heeft mij Blender uitgelegd en samen met mij een blender bestand gemaakt. Ja.
En die kon ik uiteindelijk doorsturen naar de 3D-printer. Oké, dus. Dus nou. Dus je hebt ook nog wat geleerd door om Blender te gebruiken. Hartstikke goed! Het is wel een heel ingewikkeld programma. Waarschijnlijk zit te veel op wat je niet gebruikt. Maar goed, het is je gelukt. Ja. Het is je gelukt. Dus de eerste. Dus de eerste gedachte. Je had ook materiaal, want inderdaad, een kruk is een handzaam, handzaam dingetje. Dus dat zet je overal neer. Dus dat ja, als dat van beton is, dan zet je dat niet overal neer. Dus toen ging ik denken van oké, kunststof en hoe krijg ik het eruit? 3D-printer. Het het allereerste 3D-ontwerp, was dat naar je zin? Ja. Ja. Dus het kwam eruit en je dacht gaaf! Ja. Ja. Dat was eigenlijk
omdat ik het eigenlijk denk ik al zo goed had omschreven bij die ene vriend. Ja. En laten zien van mijn prototype uit 2021 lijkt al vrij veel op wat we nu hebben. Ja. Dus je kunt daar ook heel veel aanleiding uit halen. Ja, ja. En, ehm, ik ja, ik denk dat, euh, dat dat gewoon een hele goede, euh, ja manier is geweest. Ja. Ja, want kijk, je bent een je. Ja, kijk, je bent eigenlijk een soort artiest denk vind ik. Je bedenkt iets en je gaat iets. En dat is ook het moeilijke van iets wat van een glas. Hoe ga je daar iets anders van maken?
Ja, ik zou dat niet kunnen, maar dat heb, dat leer jij op school. En dus je hebt eerst je prototype gemaakt waar je idee in zit. Maar daarna komt het proces van hoe ga ik het handig maken dat andere mensen er ook wat aan hebben. Want het prototype is hartstikke leuk bij jullie thuis van hey, dat heeft, dat heb ik gemaakt of heeft onze dochter gemaakt, maar hoe ga ik dat maken? Dus toen ben je gaan nadenken over materialen, licht, 3D-printer. Logisch. En toen stond het er en toen was het goed. Ja, op een paar kleine aanpassingen na ja, want bijvoorbeeld de kruk heeft nu een opbergruimte. Ja. Maar eerst had hij dat nog niet. Was dat nog niet goed doorgecommuniceerd. Ja. Tussen mij en die vriend. Dus er kon niks in liggen behalve een A4'tje. Dat is weinig. Ja. Ja. Dus we hebben hem dieper gemaakt.
Dat er ook echt wel ongeveer ik denk acht centimeter in zit. Dat je, kun je er wel bijvoorbeeld onderzetters in kwijt. Ja, of je telefoon. Ja. Ja. Of een kaart. Weet ik veel. Ja. En, euh. Ik ik onderbreek je. Maar hoe? Waar ik dan aan denk? Hoe test je dat het goed is? Dat het niet kapot gaat? Heb je daar echt gewoon gewichten op gezet of? Dat is één ding, euh, wat we eigenlijk hebben aangepast.We mogen het officieel geen kruk of zit object noemen. Oké. Want daarvoor moet je een certificaat hebben dat het is getest op de veiligheid. Ja.
Dus ik ben zelf ook nog niet op het prototype uit de 3D-printer gaan zitten. We zien het meer als een kunstobject. Ja. En we noemen het ook een tabouret, want tabouret is een Frans woord voor kleine tafel of kruk. Ja. Zodat we nooit bijvoorbeeld daarop gewezen kunnen worden van: Ja. Het is officieel niet een zitmeubel. Dat iemand op gaat zitten, achterover valt en zegt van: hé, dat had je mij moeten vertellen. Ja, en mij aanklagen. Ik heb niet tegen jou. Nou, dat, dat zal ook nog wel meevallen, maar dat wil je gewoon niet. Dus het is een ta, ta? Tabouret. Tabouret. En dat is Frans. En Frans klinkt altijd mooi. Precies. Ja. Dus die, dat, d-, dus de eerste was uit de printer, die was bijna gelijk wel goed, maar nou m-m-moet daar nog, moet je gaan bedenken van oké, maar als ik er honderd verkoop, hoe maak ik er honderd?
Uh, w-, w-, hoe, wie doet dat? Hoe ben je daar gekomen? Uhm. Door mijn stagebegeleider Mischa. Die heeft mij in aanmerking laten komen met een goede vriend van hem. Ja. Koen Figurs. En Koen Figurs die werkt bij Hans Boot Mannequins en bij Iconic Design Objects. Ja. En die maken, uh, mannequinpoppen op, uh, maat voor Gucci, Louis Vuitton, Shoeby. Zo. Nou, die eerste drie, die waren al heel goed. Daarna ga je gelijk wel naar Shoeby toe. Maar voor grote klanten dus. Ja. Ja, grote klanten. Tof. Die, uhm, speciale paspoppen willen voor een nieuwe collectie. Ja.
En die hebben natuurlijk al een heel systeem vol aan armen en handen, dus we hoefden daar eigenlijk al, hun konden al met mijn Blender bestand zo mooi passen en meten hoe hun handen daarin passen. Ja. Dus dat scheelt sowieso e-, weer in tijd, Ja. Maar ook in kwaliteit. Ja. En, uhm. Want je moet er natuurlijk wel bij nadenken dat, dat het, dat het ook niet kapot gaat. Mhmm. En zo'n mannequin is natuurlijk al zo vaak ontwikkeld dat ze weten als we die handen zo maken dan gaan ze niet stuk. En dat kon je prachtig gebruiken in jouw, uh, in jouw object. Ja. Ja. En ook hoe je bijvoorbeeld, uh,
de tabouret in en uit elkaar haalt. Oké. Want, uhm, de tabouret wordt niet aangeleverd al in elkaar. Oké. Het is, maar het is wel een heel makkelijk systeem omdat hun ook met hun passen p-poppen met een kliksysteem werken. Ja. Dus het zijn eigenlijk gewoon de drie handen, Ja. Die je in elkaar schuift. Ja, ja. Oh, oké. Met de zitting erop. Ja. Oh, wat slim. [lacht] Dat had ik nog geeneens zo bedacht. Ik dacht: nou, die komt gewoon in een grote doos. Nee, maar het is, dus, dus het zijn eigenlijk de vier handen en de zitting. Mhmm. En, uh, dus die klik je eigenlijk al vast, want ik zat net ook te kijken, maar dat is, het, het is heel goed gedaan, maar je ziet niet dat daar iets tussen zit of zo. Echt, echt heel goed gedaan.
Uhm, dus zij hebben zeg maar het, uh, productie klaargemaakt. Kan ik het zo, kan ik dat zo noemen? Ja. En, uhm, dus daar kwam eigenlijk het productieontwerp uit. Nou, dat heb je een beetje bijgeschaafd denk ik nog ergens en zo. Uhm, maar we hadden het er net al over. Toen moest je gaan nadenken over kleuren en volgens mij is dat het moeilijkste van het hele proces. Ja. Van hoe, hoe ga je bepalen welke kleur? Vertel daar eens wat over. Nou, sowieso hoe je gaat bepalen welke kleuren, dat is heel persoonlijk. Want ik kan bijvoorbeeld andere kleuren mooi vinden dan j-, dat jij mooi vindt. Ja. Maar ga je ook kijken van: ja, ga ik meer kleuren kiezen omdat ik een artiest ben en ik vind paars mooi? Ja. Of ga ik kleuren kiezen wat, uh, marketing slim is? Ja. Wat veel gaat verkopen bijvoorbeeld. Ja.
En daar heb ik een middenweg in gekozen. Ja. Ik heb, uh, twee kleuren gekozen die ik heel tof vind omdat ik van kleurrijk hou. Ja. Ik heb, uh, gekozen voor, uh, goudgeel en dat komt sowieso, geel is mijn lievelingskleur. Ja. Dus het associeert iets met mij. Ja. En ook geel is een kleur van positiviteit en ik denk dat dat heel mooi aansluit op het verhaal. En we hebben een terra kleur, is een beetje een roestrood oranje kleur. Ja. En, uh, die vind ik heel gaaf, want dat zie je nu steeds meer, veel meer terug in interieuren komen. Ja.
Maar kan ook, vind ik persoonlijk in heel veel plekken voorkomen, want het valt op, maar het is niet, uh, giftig zoals gifgroen. Ja, ja, ja, precies, ja. Het is, het doet niet pijn aan je ogen. Ja, precies. Ja, ja, ja, ja. En heb, heb ik een, uh, antracietkleur. Ja. Dat is een hele donkere grijs. Ja. Past in een moderne. Past in een modern huis of een industrieel huis. Ja. En dan hebben we een crème witte voor de mensen die graag van clean houden. Ja. En, uh, we hebben ook verschillende afwerkingen van de krukken, wat ook weer een bepaald gevoel geeft. Ja. Zo hebben we hoogglans.
Dat geeft heel chic en luxe gevoel. Ja. Maar dat voelt persoonlijk ook heel erg lekker, want het is zo lekker glad. Ja.En we hebben dan de terra is, uh, flocking. Dat is een, een stofkleur Ja of een stofgevoel. Ja. En dan hebben we natuurlijk een matte kleur Ja of een mat-matte afwerking. Ja, mat is ook heel populair op dit moment. Ja. Ja. Ja, ik, ik, uh, je hebt er eentje meegenomen en, uhm, en dat is de, de, de gele. Ja. Geel is ook de kleur van kracht, zon, energie, dus dat vind ik ook mooi. En eigenlijk, ik zat te denken, hadden het net ook even over, van: ja, eigenlijk, ik heb niks in mijn huis wat hier bij past, maar toch ga ik deze kleur kopen omdat het zeg maar, het product, zeg maar, dat zei je net ook heel goed. Het, het moet niet ergens in blenden, het moet nergens bij passen.
Het is een product an sich en het mag gezien worden. Dus ik den-denk dat als mensen hier naar luisteren en het, u, aanschaffen overwegen van: denk zo over het product. Het is niet een ding, maar het is een ding met een verhaal en er mag over gesproken worden. Dus ik, dat is, is even een klein tip voor de mensen, die, die gele, die is echt heel erg mooi. Uhm, nou ja, nu za-, nu, nu, nu heb je dus het product, het product is productieklaar. Je hebt eindelijk de kleuren gekozen, want daar, ik, daar heb je van wakker gelegen denk ik. Dat is echt heel moeilijk. [lacht] ja. Uhm, de eerste productie is klaar. Hè, wanneer we dit opnemen duurt het nog een weekje, maar wanneer de mensen dit horen dan gaat ie bijna in de verkoop of is ie al in de verkoop. Uhm,
dan, dan, dan is je project zeg maar rond. Ja. Wat vind je daarvan? Gek. Gek. Voor mijn gevoel duurt het zo lang. Ja, ja. Ik zit al zo lang te wachten. Ja. En deze droom heb ik al, uh, acht jaar. Ja. Sinds dat ik tien ben, denk ik. Ja, maar dromen stoppen niet, hè? Nee. Nee, want- En ik ben heel erg benieuwd wat de volgende fase wordt van Embrace Studio. Ja. Heb je al ideeën? Uuuh. Heel veel, denk ik. Ja, heel veel. Nog niet verklappen, nog niet verklappen. Uhm, ik, ik heb jou, toen ik jou uitnodigde voor deze podcast, daar heb ik jou verteld dat deze podcast wordt gesponsord door Motorola smartphones.
En van Motorola mogen wij, mogen jij, niet ik, jij mag een smartphone weggeven aan iemand waarvan jij zegt: die verdient het. Die heeft me zo goed geholpen of, of die is er altijd voor me geweest. En daarbij heb ik wel gezegd van: ja, je vader is natuurlijk, of je moeder of je broertje is natuurlijk wel heel erg makkelijk, maar ja, dat hoort een beetje bij je omdat ze vader en moeder zijn. Ga, denk eens na wie daarbuiten is, uh, die, die dat verdient. Heb jij iemand kunnen bedenken? Ja. Nou, vertel. Koen Figues. Koen Figues. Ja. De man van de mannequins. M'n partner in crime hierbij. Ja, je partner in crime. En waarom? Waarom juist Koen? Ik denk dat ik Koen heb geko-- ik weet, ik heb Koen gekozen- Ja omdat hij mij zo goed heeft geholpen en gesteund. Ja.
En elke keer als hij mij weer ziet of spreekt, of over de app of op de telefoon, dan zegt hij weer hoe ongelooflijk trots hij is en hoe gaaf hij het vindt. Ja. En dat doet me heel goed en dat geeft me een soort van zelfverzekerdheidsgevoel. Ja, ja. En ja, dat kan ik wel hebben. Ja, dat kan je wel, dat kun je wel gebruiken. Dat kan iedereen gebruiken in het leven. Niet alleen Isa, maar Dimitri en Martijn. Je zit positief in t, tijd in het leven. Je moet elkaar helpen. Nou, ik, ik vind het, ik vind het fantastisch. Dus hij komt daar bij hem terecht. We sturen het naar jou op, zodat jij hem kan overhandigen. Dat lijkt mij het leukste. Isa, ik, ik vond het een heel mooi verhaal. Dank je wel. Ja, ik vind het een heel mooi verhaal.
En het mooie aan het verhaal is, is dat de aanleiding maar een klein stukje is van de hele reis naar het product. Dat vind ik eigenlijk fantastisch. Hij staat hier en hij kan de mensen die dit luisteren kan ik, uh, kan ik het echt, uhm, aanraden. Ik lag vannacht wakker en toen dacht ik: hoe cool zou het zijn dat over 150 jaar een mevrouw met een Aldi boodschappentas naar een Ruimtelood, en daar zit tussen Kunst en Kitsch, het programma waar je spullen heen brengt om te horen. [lacht] En die mevrouw haalt dit krukje eruit en die zegt: ja, dat staat eigenlijk onder het stof, want dat heb ik van mijn vader en moeder ooit gehad. En dat er iemand zegt van: wauw, dat is een echte Isa en deze is heel veel geld waard. Ja, dat zou toch cool zijn. Dank je wel dat je er was. Dank je.
[muziek] Iets met Tech wordt gemaakt door Ruud Karis en Dimitri Vleugel. De productie is in handen van Klets.media. Heb je tips of wil je reageren? Ga dan naar Instagram of mail naar [email protected]. [afsluitend muziek]
Meer hierover.
Vorige afleveringen.
