Ik deel mijn kantoor met Martijn, en hij vertelde me op een ochtend dat hij een nieuw ontbijtproduct gevonden had. Nu moet je weten dat ik helemaal niet in de ontbijtproducten zit, ik eet gewoon een bakje yoghurt met meusli. Dus nieuwe ontbijtproducten zitten niet in mijn systeem en al helemaal niet in mijn social media feed.
Huh?
Daarom schrok ik des te harder dat ik na de lunch mijn Instagram opende en exact dat product als eerste in mijn feed te zien kreeg. Hoe nuchter ik ook ben, ik ging toch twijfelen aan mezelf en de ‘goede’ bedoelingen van Meta. Kan tech mij afluisteren?
Ik was benieuwd hoe nu precies de stand van zaken is, luistert onze telefoon ons af? Bij het ouderwetse Google (ja zo nu en dan gebruik ik dat nog) kwam ik een artikel van Bits of Freedom tegen.
Bits of Freedom heeft het beste met ons voor wanneer het gaat om onder andere onze privacy op het internet. Een goede reden om niet te twijfelen aan de argumenten die ze aandragen in het artikel.
Ook zij zeggen dat de verschillende apps van Meta (en anderen) je niet afluisteren. Het is simpelweg niet efficient en je zou het heel snel merken. Al deze geluiden en gesprekken omzetten en naar een server sturen is een een aanslag op je databundel en je accu. Dat zou je heel erg snel merken.
Sterker nog, Meta (en de rest) hoeft deze gecompliceerde truukjes niet uit te halen. Ze hebben namelijk een veel sterker en goedkoper middel, je netwerk van vrienden en connecties.
Door de jaren heen is het algoritme zo slim geworden dat ze heel eenvoudig op basis van een gebeurtenis bij de ene persoon, content bij een ander laten zien. Een simpel voorbeeld.
Je bent onderdeel van een vriendengroep en jullie gaan op een trip naar Spanje. Een van je vrienden/vriendinnen post dat jullie een lange hike gaan maken door de bergen. Meta weet door de verschillende contacten dat jij ook meegaat en de kans is groot dat je daardoor advertenties ziet voor outdoor kleding. Dat is nog een simpel voorbeeld, het gaat nog veel verder en dieper.
Baader-Meinhof-fenomeen
Daarnaast is er nog een fenomeen dat frequentie-illusie heet. Stel je koopt een nieuwe auto, en na veel nadenken kies je voor de kleur rood. Je verlaat de dealer met het getekende contract voor je nieuwe auto. Onderweg naar huis zie je opeens heel veel nieuwe rode auto’s rijden…hoe kan dat?
Dat noemen ze frequentie-illusie of ook wel het Baader-Meinhof-fenomeen. Je krijgt op een dag zoveel informatie op je af, dat kun je niet allemaal verwerken. Wanneer er iets nieuw is of erg relevant dan zetten je hersenen dit vooraan in het aandachtsrijtje.
Elke keer dat je daarna een rode auto ziet zijn je hersenen zich daar erg bewust van en denk je dat er opeens heel veel rode auto’s rondrijden. Had je geen nieuwe auto gekocht dan waren deze rode auto’s gewoon weg gefilterd door ons brein.
